پرده بردار اي حيات جان و جان افزاي من

                                      غمگسار و همنشين و مونس شب هاي من

اي شنيده وقت و بي وقت از وجودم نالها

                                       اي فكنده آتشي در جمله اجزاي من

در صداي كوه افتد بانگ من چون بشنوي

                                       جفت گردد بانگ كه با نعره و هيهاي من

اي زهر نقشي تو پاك و اي زجانها پاكتر

                                        صورتت ني ليك مقناطيس صورت هاي من

چون زبي ذوقي دل من طالب كاري بود

                                        بسته باشم گرچه باشد دلگشا صحراي من

بي تو باشد جيش و عيش و باغ و راغ و نقل و عقل

                                        هر يكي رنج دماغ و كنده اي بر پاي من

تا زخود افزون گريزم در خودم محبوس تر

                                         تا گشايم بند از پا بسته بينم پاي من

ناگهان در نااميدي يا شبي يا بامداد

                                         گوييم اينك برآ بر طارم بالاي من

آن زمان از شكر و حلوا چنان گردم كه من

                                         گم كنم كين خود منم يا شكر و حلواي من

امشب از شب هاي تنهاييست رحمي كن بيا

                                         تا بخوانم بر تو امشب دفتر سوداي من

همچو ناي انبان درين شب من از آن خالي شدم

                                         تا خوش و صافي برآيد نالها و واي من

زين سپس انبان بادم نيستم انبان نان

                                         زانك ازين ناله ست روشن اين دل بيناي من

درد و رنجوري ما را داروي غير تو نيست

                                         اي تو جالينوس جان و بوعلي سيناي من

                                                                                  مولانا

این شعر مولانا را از وبلاگ سكوت شب - خلوت دل گرفتم

ممنون از مدیر وبلاگ سکوت شب خلوت دل