پسرك ساده دل

دیشب وقتی مشغول نوشتن دست نوشته های روزانم بودم یاده موضوعات افتادم که

دلم گرفت ، نارحت شدم چرا ما آدم ها از شکست دیگران ، از مشکلات و اتفاقات تلخی

که در زندگی دیگران رخ می دهد خوشحال می شویم یا ناخداگاه دست به کارهایی می زنیم

که با زندگی افراد بازی کنیم چرا؟

مگر انسان ها چند بار بدنیا می آیند مگر چقدر عمر می کنیم چرا باید خوشحال بشویم

فکر نباید کنیم شاید فقط یک درصد فرض کنیم اتفاقی که برای فردی رخ داده و ما را ذوق

زده کرده برای خودمان یا عزیزانمان رخ دهد آن وقت می پسندیم که همان کار را با ما بکنند

چرا باید کاری کنیم موجب ناراحتی ، غم ، دلسردی ، افسردگی و ..... دیگران شویم .

چرا باید راضی بشیم به اشک کسی؟

چگونه می توانیم به غم دیگران راضی بشویم؟

چگونه می توانیم با آبروی فردی بازی کنیم ؟؟؟ مگر چیزی بالاتر از آبرو هم هست برای

انسان ها ؟؟؟

چراهای زیادی در دلم مانده افسوس که ما انسان ها و فقط دوست داریم خودمان بخندیم

فرض نمی کنیم که شاید آن فرد پدر ، مادر ، برادر ، خواهر یا دوست خودمان باشد .