دوسـتش‌دارم،‌ غمـش ‌در‌ سينه ‌باشد‌ يا‌ نباشد
صـورت ‌مـاهـش ‌در ‌ايـن ‌آيـيـنـه ‌باشـد ‌يا ‌نباشـد
 
يـاد ‌او‌ در ‌خـاطـر ‌مـن ‌هـسـت ‌اگــر ‌در‌ خـاطـر ‌او
يـادي ‌از ‌ايـن ‌عـاشـق ‌ديـريـنـه ‌بـاشـد يا‌ نبـاشد
 
شيشه‌ي ‌ايمان‌ به‌دست ‌افتاده‌ام‌ در‌ پاي ‌آن ‌بت
جـاي‌ مـن‌ آغـوش ‌ايـن ‌سنگينـه ‌باشـد ‌يا‌ نباشد
 
لب‌هاي ‌من ‌به‌ خنــده ‌نشســت
روي ‌تـنـهـايـي‌ام‌ پرنـــده ‌نشســت
 
بـاز‌ طــوفــان ‌گــــرفــت ‌ابـراهـيـــم
بـت‌ مـن ‌جـان ‌گـــرفــت ‌ابـراهـيــم
 
بـت‌ مـن‌ رنـگ‌ و ‌بــو ‌نمـي‌خـــواهـد
شبنـم‌است ‌او، ‌وضو ‌نمــي‌خواهـد
 
برگ‌ و ‌بار‌ جهان ‌ز ‌ريشــه‌ي ‌اوست
خون‌پيغمبران‌به‌ شيشــه‌ي ‌اوست
 
هـر ‌طرف ‌نقـش ‌آن‌ پــري‌رو‌ هست
رو ‌به ‌هر ‌سو‌ كه ‌مي‌كنم‌ او ‌هست
 
دلـم ‌از ‌غصـه ‌مسـت ‌اوست ‌هنــوز
چشم‌هايم ‌به‌ دست ‌اوست ‌هنــوز
 
مـي‌زنـم‌ هـر‌چـه... ‌ در ‌نمـي‌شكنــد
بـت ‌مــن ‌را ‌تـبـــر ‌نمـــي‌شـكـنــــد
 
تـو‌ بـتـت ‌از ‌گِـل ‌اسـت ‌ابــراهـيـــم
كار ‌من ‌مشكــل ‌اسـت ‌ابــراهـيــم
 
تو‌ بهارت ‌به‌ ايــن ‌قشنگي ‌نيســت
بت ‌من ‌چون ‌بت‌ تو‌ سنگـي ‌نيست
 
گُـل ‌بـه ‌گـيـسـو ‌نمي‌زنـد ‌بـت ‌تــــو
چـشــم ‌و ‌ابــرو ‌نـمي‌زنـد ‌بـت ‌تــــو
 
 
تـو ‌صــداي ‌مــرا‌ نمــي‌فــهــمـــــي
حـرف‌هــاي ‌مــرا ‌نمــي‌فـــهمــــي
 
امـتـحــان ‌كـن ‌جـمـــال ‌او‌ ديـــــدن
تـا‌ تـو‌ بـاشـي ‌و ‌بـت‌پـرسـتـيـــــدن
 
تو ‌دلت ‌خون ‌نبـوده ‌در‌ هـوســــــي
چشم‌هايت ‌نمانده‌ پيش‌كســـــي
 
تــو ‌نـشـسـتـي‌كـنـار‌ دلـهــــره‌ات؟
شده ‌انديشه‌ي ‌كسي ‌خـــوره‌ات؟
 
شـده ‌از ‌عمـق‌ سينـه‌ آه‌ كنــــي؟
مثـل‌ ديــوانـه‌‌هــا ‌نـگــاه ‌كـنـــــي؟
 
خـيــمــه‌ي ‌ســروري ‌مـزن‌ اينجـا
لاف‌ پــيـغــمــبـــري ‌مــزن ‌ايـنـجا
 
عرض ‌و جـدي ‌بـر ‌ايـن ‌وجــود‌ آور
بت ‌عشـق ‌اسـت‌ سـر ‌فــرود‌ آور
 
آب ‌خــواهــد‌شـــد ‌آهـــن ‌تبــــرت
خون ‌مي‌افتد ‌به‌ عشوه ‌در ‌جگرت

از‌ غمـش‌ سر ‌به‌ چاه ‌خواهـي‌برد
بـه‌ خـدايـت ‌پنــاه ‌خـواهـي‌بــــــرد
 
غنچـه ‌را‌ بنـده‌ مـي‌كنـد ‌بت‌ مـــن
مثل‌ گُل‌ خنده ‌مي‌كنــد ‌بت ‌مـــن
 
مـاه ‌در‌ چــاه‌ تـنـگ‌ پـيـــرهـنـــش
مـي‌خـزد‌ يـوسـفـانـه ‌بــر‌ بدنـــش
 
آبـــي‌ چـشــــم‌ آسـمــــانـــي ‌او
بـاغ ‌لـب‌هـــاي ‌زعـفــــــرانـــي ‌او
 
شـب ‌زيـبـــاي ‌گيسـوان ‌خمــش
مــژه‌هــاي بـلـنــد‌ روي‌ همــــش
 
قـطــره‌ي ژالــــه ‌بـــر ‌رخ‌ ‌لالــــــه
آه ‌از ‌ايـــن ‌مـــاه ‌چـــارده‌ســــاله
 
لب‌هاي ‌مـن‌ به‌ خنـــده‌ نشست
روي ‌تنهايـي‌ام‌ پـرنـــده ‌نشست
 
بـاز ‌طــوفــان ‌گــــرفـت ‌ابـراهيـم
بـت‌ مــن‌ جـان ‌گـرفـت ‌ابـراهيـم
 
او‌ در ‌انديشه‌ي ‌زمان‌ جاري‌ست
روي ‌لب‌هاي ‌ديگران ‌جاري‌ست
 
امتــحـان‌ كــن‌ جـمــال ‌او‌ ديــدن
تـا ‌تـو ‌باشـي ‌و ‌بـت‌پـرسـتـيــدن
 
مـــــن‌ زبــان‌ريــز‌ آن ‌پـــري‌رويــم
هر‌ چه ‌دل‌خواه ‌اوست‌ مي‌گويم
 
چـه‌ كـنـم‌ رو ‌بـه‌ اين ‌حرم ‌نكنم؟
سجـده‌ بـر ‌پـاي ‌ايــن ‌صنم‌ نكنم
 
مـن‌ چـه ‌بـا ‌ايـن ‌دل ‌فگـار ‌كنــم؟
تـو‌ كـه ‌پيغمبـري ‌چـه‌كـار‌ كنــم؟

 

 تقدیم به تو به من به خود من که توئی

(ساده دل )